Over contrasten en oeroude hulpmiddelen

31-08-2011 — “Af en toe wat zon en hier en daar verspreid een paar buien. Maxima rond 17 graden.” Het weerbericht voor de laatste dag van augustus is kenmerkend voor de hele zomer van 2011. De koudste zomer sinds 1998 en de op-een-na-natste sinds het begin van de waarnemingen in De Bilt, zo lees ik in de krant.

We zijn alweer bijna vergeten dat het voorjaar juist extreem droog was. Verslaggevers berichtten toen over een ongekend neerslagtekort en de dreigende gevolgen daarvan. De droogte leverde ook mooie plaatjes op. Eén daarvan is me in het bijzonder bijgebleven.

Het is een foto van twee medewerkers van een waterschap, die een scheur repareren in een uitdrogende veendijk. Alleen al vanwege de contrasten tussen het groen van de dijk en het blauw van de lucht is het een prachtig beeld. Ook op een andere manier gaat de foto over contrasten. Als het er écht om spant en de dijken dreigen weg te schuiven, vertrouwt Nederland op spierkracht, een schop, een kruiwagen en een gieter. Een geruststellende gedachte dat we voor droge voeten niet afhankelijk zijn van de nieuwste microprocessors en andere slimme vondsten van de informatietechnologie.

Dat is ook een mooie gedachte voor organisaties. In tijden van elkaar snel afwisselende hypes (“Lean and mean is zó 2010”, hoorde ik laatst twee managers tegen elkaar zeggen) kunnen we terugvallen op oeroude hulpmiddelen. De schop, de kruiwagen en de gieter van de manager. Wat die instrumenten zijn? Ik denk aan je ogen en oren de kost geven, duidelijk verwoorden wat je verwacht en aandacht voor medewerkers. En wat denkt u?
Reageer.