“Jij bent voor mij maar een instrument.” Over mijn of ons resultaat.

31-03-2009 — “Jij bent voor mij maar een instrument.” Dat zei een ervaren seniormedewerker vorige week tegen een collega van een ander onderdeel van zijn afdeling.
’s Middags om 16.30 uur, tijdens de jaarlijkse heidag van zijn afdeling. Die overigens niet op de hei, maar aan de rivier plaatsvond.

De dag ging over ieders drijfveren in leven en werk. En vooral over elkaar leren aanspreken. Verwachtingen uitspreken, met elkaar het gewenste gedrag bespreken en elkaar aanspreken op gedrag. Dat was de bedoeling.

“Jij bent voor mij maar een instrument.” Al dat gepraat over persoonlijke kwaliteiten, houding en gedrag. Waar was dat toch voor nodig? Dat voegde de ervaren medewerker er nog aan toe. Het ging toch om de resultaten van het werk? Dat hij zijn resultaten zou halen? Want daarop werd hij afgerekend.

“Jij bent voor mij maar een instrument.” De seniormedewerker zag niet de tranen in de ogen van zijn collega. Voor hem telde alleen het resultaat. Van het werk. Zijn resultaat. Van zijn werk.

“Jij bent voor mij maar een instrument.” Woorden uitgesproken aan het einde van een dag vol energie, leren en plezier. Schieten uit de heup, noemen we dat. ‘s Middags om 16.30 uur. Na een dag sociaal gewenst gedrag, communiceren met je gezichtsuitdrukking en je mond houden, maak je als ervaren collega nog even een terloopse opmerking.

“Wie al veel macht heeft, kan zich heel druk maken over wat hem nog beperkt”, lees ik in het boek over drijfveren in leven en werk. “Jij bent voor mij maar een instrument.” Zo zeg je dat dan. Bijna twintig collega’s zwegen. In dit team mag je zoiets zeggen, spreekt niemand je tegen. Dat was de onuitgesproken boodschap.

Als procesbegeleider zag ik de tranen in de ogen van de collega waarom het ging. Tranen van onmacht om zo veel macht. Tranen van woede. Maar ook tranen van kracht. En ze vertelde met trots over haar werk. Hoe zij en haar collega’s zich elke dag weer inzetten om al het werk gedaan te krijgen. Hoe haar onderdeel telkens opnieuw was aangehaakt bij verschillende afdelingen. Hoe de geschiedenis zich keer op keer herhaalde. En hoe fijn het zou zijn om erkenning te krijgen voor alle inzet, al het werk voor het gezamenlijke resultaat.

En weer bleef het stil. Twintig collega’s zwegen. Tot één van hen voorzichtig het woord nam. En zei dat hij het werk van de collega die werd aangesproken juist waardeerde.

De heidag was voorbij. Tijdens de borrel na afloop kwam één van de deelnemers terug op het voorval. “Slachtoffergedrag”, zo luidde zijn oordeel over tranen van zijn collega. “Wie al veel macht heeft, kan zich heel druk maken over wat hem nog beperkt”, ging het door mij heen. En ik vroeg hem of hij ook anders kon kijken naar de tranen van zijn collega. En er misschien een andere betekenis aan kon geven.

De agenda voor de volgende heidag van deze afdeling kan worden opgesteld!

Reageer.

Wilt u nog een recente column lezen? Benieuwd naar het wisselen van het melkgebit en de betekenis van de feiten? Klik dan op de volgende link: http://www.vromtotaal.nl/bulletin-ro-totaal/column/het-wisselen-van-het-melkgebit-en-de-betekenis-van-feiten/